اول : «نقطه»،به یک معنا اشاره می کند به جایی که حرف، تمام می شود و خط در گوشه صفحه نگاه، به جا می ماند تا به کجا رسیده باشداین معنی ناتمام.نقطه،همان راهی است که باید درزمانها فشرده شود تا در ظرف خویش جا بگیرد وبه جای نوشیدنی سکرآوری که هرگز دراین بهشت یافت نشده است، جان نوش کاستی ها شود.

دوم:«تملق»، تختگاه کاستیها ست. ایده آل کسانی است که دروجدان خود،اثری خدایی نیافته اند وبا خودفروشی کلامی،درصدد کسب شاخصه وبرتری هایی اند که ازراههای متمدنانه تری نیز به آن می توان رسید. تملق، ابزارعصربردگی انسان است. با این نرم افزارعصردیرینه سنگی! مختل کردن کارآمدی ریزپردازه های اندیشمند وسد شدن دربرابر نخبگان زمان، چالشی است که بساط تخت نشینان را درهم می ریزد. به تجربه ثابت شده است که تملق سرایان وتملق خواهان هردوازبطن بلاهت پا به جهان گذاشته اند وهردوازپستان منگولیسم اخلاقی شیرنوشیده اند.

^{_{سوم: «عشق»، یک نامعادله باپاسخهای مضاعف بشری است نامعادله ای که برخی پارامترهای ضروری آن، به دقت از فرمول زمان حذف شده است.یک محول الحول و الاحوال، درابعاد مختلط زندگی است.منحنی عشق، نامدون ترین ونامتقارن ترین خط جهان هستی بشمار می رود که قلم زمان را با هرتحولی درلیقه عطف، بریک صفحه بی نهایت مثبت یا یک بی نهایت حیرانی فرو می نشاند.این نامعادله تنها به شکل دراماتیک به پاسخ درست می رسد وحد آن به سمت آینده ای میل می کند که درتعیین علامت آن، نسبیت حرف اول را می زند.نامعادله عشق، یک داد وستد غیرانتفاعی قلوب است که بر صفحه اثیری خیال با رنگی شبیه «حال» نوشته می شود وبا «کان لم یکن» خوانده می شود. دفترعشق، نامنسوخ ترین کتابی است که هرازگاهی توسط یک تالیف کننده «مجنون»به ویترین زندگی «لیلی»ها اضافه شده است.}}

چهارم: «زبان»، یک قطعه ازموسیقی ناب « بودن»است شبیه به سترده «شدن»های اسطوره هایی است که ازفراسوی اندیشه ها ، با الحانی متبلوردرپرده سکوت، چنگ می زنند. زبان، کلید دروازه ای است که با آن می شود به دژ تصویرهای دست نایافته اذهان غلبه کرد وبا تهیه این حربه مطبوع است که می توان به شیشه دلها، صیقل زد.هروقت دل زبان شکسته است موسیقی الواح کهن، گوش باستان شناسان کلام را محصوربیان خویش کرده است.

پنجم: سیلی«نقد» مقیاس جهانی سنجش و درستی ظرفیت هایی است که بر بیلبورد تبلیغاتی«حلوای نسیه»به خوبی حک نشده اند. کسی که شکم خیالش را، صابون «تملق» زده است پرهای سیاه مرغ همسایه، ریشش را از«قف» تا «قاف» بافته است.این همان دغل کاری است که پنهانی دزدی می کند. نقد کردن ، شغل اغنیای الهی است. دراین میان تنها فرصت طلبان و ثروت اندوزان اند که سکه تملق را ضرب می زنند ودربازار بورس خودفروشی، سهام شان سودآورمی شود. کاری که «نقد» می کند تولید نقشه چند بعدی «تکامل» است. خواندن این نقشه، کار یک آماتور تازه از راه رسیده نیست.

ششم: «سفر»، لحظه ای است که از «خود» به وجد می آییم واز بی «خود» ی رها می شویم و امکان دلپذیر شدن روح وجسم فراهم می شود. سفر، چهارراهی است که به آن می رسیم وناگزیرازانتخاب میسرهستیم. تامل در چرخش به راست، احتیاط در گردش به چپ وتحمل درادامه مسیر، هر کدام با یک چراغ روشن؛ سبز، قرمز یا زرد به پایان می رسد و هنگام حرکت رامعین می کند. کدام مسیر«خود» مرا به مقصد می رساند وبه «خود»ی تازه می رساند این پرسشی است نابهنگام، که فرصت پاسخ به آن خیلی زود تمام شده است.

[ شنبه 11 فروردین 1386 - 07:03 ق.ظ ]
[[ پیام ()|| محمدرضا ] [یادداشت , ] [+]