اصولا اهل هنر از دسته جانورانی بشمار می روند که اهلی نمی شوند و در واقع تنها خودشان خیال می کنند اهلی هستند وچون در صرف فعل عمل ازهیچ اصلی پیروی نمی کنند در زد و بندهای مرسوم در مخروطی های  قدرت نیز سهمی ندارند. برخی از آنان در نظم سرآمد ژولیدگان خلق هستند .

البته گهگاهی کریم اند و بیشترهرچیزی ازمنظر شرع محکومند که نفسی کریه دارند.

بعضی از آنها کسانی اند که ناخواسته به حد اعلای شعور و آگاهی رسیده وبی هیچ دلیلی در منحنی زندگی درمسیری نامعلوم طریق می فرسایند و عجیب آنکه به مقصد می رسند.این کوچکترین که برحسب اتفاق روزی در جمع حقیر ایشان به نیت قربت الطریق حضور بهم رسانیدم باورهایی بالاتر از شایعات مرسوم ازایشان کشف کردم. دراین برخورد از نوع نزدیک با یکی از اهل تمیز هم سخن شدم.

 ایشان بی مقدمه از من پرسید: چند منی ؟ فی البداهه عرض کردم: هندوانه ای با مغزی سرخ!

 فرمودند: نرسیده از من بی منترتر شده ای. پس باش تا ذوب دولتت را ببینی!

دردیدگاه عامه این گفت وشنود موجب انبساط مضاعفی در جهان می شود و باب بسته خیلی از مراودات روزمره را دگرگون می کند اما من بنحوی دچار انقباض وترس فکری شدم که نیاز بود به عنوان وصله ای تازه در لباس فقیرانه اهل بخیه وارد شوم تا مبادا به لوحی از نخ و سوزن تقدیردوخته شوم.

گفتنی نیست که این بیراهه به هیچ راهی مستقیم نمی رسد حتی به رغم همه مهارتی که اهالی این صنف مرتکب می شوند باز وصله اینان بر هر پارگی چنان جلوه ای آشکار دارد که ماه بر شب تیره و البته به همین زیبایی که به دیده بیاید!

درعالم هنر هنرمند حق دارد که یقه هرکسی را که دوست دارد ویا دوست ندارد جر بدهد و اگر گاهی در این مقوله کوتاهی کرده است از ترس نبوده بلکه از غلیان عنصری بنام شجاعت - در وجود بی وجودش - بوده است و این عطیه ای است که در ذات او مستترمانده است و فرصت بروز پیدا نکرده است یعنی چنان در نیستی خود فرو می رود که اورا نه کسی می بیند و نه  کسی او را و نه کسی هست که هماوردش باشد  فلذا این امتیاز تنها از اوست به قول خواجه عبدالله هرجا ایستد کس نپرسد کیستی!

 از نشانه های اهل هنر یکی آن که در دنیای وارونه خود تنها وتنها مغبون خودش باشد و این زخم و رنج مخصوص را منحصرا برای خودش نگه دارد.

در نظرگاه اهل هنر وهنرمندی اگر چیزی برای آموختن باشد ارزشی ندارد مگر آن که آن چیز مقداری متنابهی پلاسیده شده باشد و به قول داروینی های عصر جدید عتیقه یا منحصر بفرد شده باشد. اینجاست که باد غرورشان می شکند ! وازنظر پزشکی ممکن است پس از آن به سکته مغزی دچارشوند.مثل حال پزشکی که مقابل چشمان بیمارش از پای در می آید.

دیگر آن که هنرمند به شیوه کرگدنی زندگی می کند تنها سفر می کند و تنها عاشق می شود و تنها می میرد! و هیچ کس نمی داند چرا شاعر او را برای خوردن یک سیب تنها گذاشته است!

به هر صورت اگر جیغ متداول هنرمند نبود. هیچکس به آتش فکر دامن نمی زد. ومجنون اوصاف محیر العقول لیلی نمی شد همان که به زعم بنده سیاه چرده بود ولابد از مظاهر تمدن بی خبر و به همان نسبت احمق!

اهالی هنربه دلهایی را که دراین راه شکسته اندوبقول معروف کف عشقشان را خوابانده اند باور کافی  دارند و پس از صرف غذا همگی دراین واژه به اتفاق نظربه یک بن بست معلوم رسیده اند .

 ازطرفی خباثت مردم روزگاررنجیده خاطروپریشانشان می کند و از طرفی نیازفطری به ستایش آنها دارند .بنابراین اگر سر به پای عشق دنیایی می سایند نه از سر صدق و صفایی است که تتمه ای از آن متاسفانه در وجودشان باقی مانده است بلکه بخاطراین است که هرچه در باره این جماعت ناراضی تراش گفته می شود نه تنها ناروا نیست بلکه شایسته هم هست.ازاوصافی که در نابابی اعضای انجمنک های سوت وکورشان گفته می شود که بگذریم به نکته ای بسیار ارزنده ای می رسیم  اینکه هنر هنرمندش را پیدا می کند و چه بسیار هنرمندانی که از این موضوع بی خبرند برخی شنیده ها با اشاره به همین دلیل مشخص است که می گویند هنرمند جرات ندارد بگوید من هنر را آموختم چون با این حرف خودش را در جمع ضایع کرده است.

الغرض بسیاری ازدواوین پژوهان در شناخت ساختار اولیه هنرو چگونگی هنرمند شدن ره به ترکستان برده اند و از قضا درآنجا بسی رنج بردند وچیزهایی بیفایده دیدند! تابعد با حالتی  بگویند بهتراست باب این بحث همچنان ناگشوده بماند که البته هر نئاندرتالی می فهمد نشانه ای از ترس است .

نتیجه آنکه باید این حرف راآویزه گوش کرد واین نوشته رابه پایان برد تا مبادا بلایی که برسر آنان آمده است بر سر نویسنده این سطور نازل شود.

همین وفعلا تمام.